Żyj

Żyj

Tak aby każdy kolejny dzień był wyjątkowy 

Wypełniaj każdą chwilę tak aby potem wspominać ją z radością 

Czerp energię 

Ze słońca, kapiącego deszczu i uśmiechu innych. 

Szukaj w sobie siły, entuzjazmu i namiętności.

Żyj  najpiękniej 

Jak umiesz...

Dziękuje Ci życie

Moje zycie przecieka przez palce jak woda powili

 Jak kropla po kropli.

 Żyje swoimi chwilami, marzeniami wspomnieniami

 Ale żyje takze dniami i nocami

 Ciągnącymi się latami szybkimi sekundami zyje rokami.

 Ale żyje jak piasek w klepsydrze przesypuje się powoli każde ziarenko

 To dzień z mojego życia które przepływa jak sen

 Się marzenia i tak się nie spełniają chociaż są za darmo,

 Sny sie kończą jak zawsze 

Kawa uzależnia

 Czekolada tuczy

 Ale to nic ja i tak za to wszystko dziękuje Ci życie...

Miłość kochającej matki

Tego dnia przyjechałem do Zakopanego popatrzeć na nasze Polskie góry,
ale takze odpocząć.
Gdy szedłem nad Morskie Oko, zobaczyłem matkę z niepełnosprawnym synem.
Dla jego matki była to ciężka i męcząca droga.
Podszedłem zapytać czy może potrzebuje pomocy. Ona nabierając 
głęboki oddech  i odpowiedziała ze nie potrzeba.
Wtedy zapytałem czy mógłbym przyłączyć się do ich drogi nad Morskie
Oko. Ona bez wahania zgodziła się.
Szliśmy razem rozmawiali o różnych rzeczach. Ale od słowa do słowa w
końcu matka chłopca otworzyła się i powiedziała na co choruje jej 
syn. Był chory na zanik mięśni. Opowiadała że to ciężka droga z
chorobą, ale która matka nie poświęciłaby się dla swojego jedynego
dziecka. I gdy patrzy się jak on cierpi. Przyznała że nie wyobrażała
sobie życia bez niego to jej największe oczko w głowie boi się że gdy
jej zabraknie on sobie nie da rady.Wtedy do radziłem jej że jest wiele
domów pomocy, dla dzieci. Próbowałem jej dodać otuchy. 
Mówiłem jej również że powinna się dużo modlić, ponieważ modlitwa 
daje wiary w siebie. Syn poprosił mamę aby poszła mu kupić jakąś
ładną pamiątkę. Poprosiła mnie abym został z jej synem bez
zastanowienia zgodziłem się. Zapytałem kim chciałby zostać ?
On odpowiedział że sportowcem chociaż to nie możliwe. Widziałem ból w
jego oczach straszny ból. Powiedziałem aby się modlił za zdrowych,
ponieważ zdrowi modlą się za chorych takich jak Ty. Bardzo mi
podziękował za tą chwilę rozmowy.
Minęły 4 lata dostałem list. Otworzyłem kopertę... 
Zacząłem czytać list po kilku akapitach wiedziałem ze to matka chłopca
chorego na zanik mięśni. Napisała: Mój syn odszedł na drugi świat,
mam nadzieję że tam będzie mu lepiej nie będzie czuł cierpienia które
odczuł na ziemi. Wtedy poprosiłem aby aby pokazać mi zdjęcie z
chłopcem i matką. Wtedy ja odszedłem do wiecznego szczęścia. Amen

Moje serce już dla mnie nie bije...

Została przewieziona do szpitala w ciężkim stanie.
Lekarze mówili że nie może tego przeżyć,
Potrzebowała jego wsparcia, w tej ciężkiej chwili dla niej .
Ale jego nie było.
W końcu się wybudziła po operacji wszystko poszło zgodnie z planem.
Ona cały czas czekała na niego.
Mijały tygodnie...
W końcu poszła do niego do domu,
Pukała ale nikt nie otwierał...
Drzwi były otwarte.
Weszła...
Wołała ale nikt się nie odzywał,
Zobaczyła kartkę papieru na stole.
Przeczytała...
Wybacz że nie mogłem być z Tobą w tych trudnych chwilach dla Ciebie.
 Wiem że mnie bardzo potrzebowałaś,
Chciałem Ci zrobić wielki prezent.
Moje serce już dla mnie nie bije, ale bije dla Ciebie.
Jestem szczęśliwy  że mogłem Ci dać,
I poświęcić swoje życie dla Ciebie.
Pamiętaj że zawsze będziesz dla mnie najważniejsza,
Chociaż już mnie nie ma na tym
Świecie...

Żyj

Żyj chwilami,
Swoimi marzeniami.
Ale także dniami i nocami,
Ciągnącymi się latami,
Krótkimi sekundami.
Żyj też rokami,
Bo każda chwila jest ważna dla Ciebie,
Ale  także dla osoby bliskiej Twojego serca...;*

Będę Cię nosił w ramionach każdego ranka aż śmierć nas nie rozłączy

Kiedy wróciłem tamtego wieczoru do domu, moja żona przygotowywała kolację. Wziąłem ją za rękę, spojrzałem w oczy i powiedziałem: Mu­simy porozmawiać. Usiadła i po cichu zaczęła jeść posiłek. Po raz kolejny w oczy rzucił mi się ten ból w jej oczach. Nie potrafiłem wycedzić z siebie ani jednego słowa. Ale w końcu musiałem powiedzieć to, o czym tak długo myślałem. Chciałem rozwodu... W końcu to z siebie wyrzu­ciłem. Ku memu zdziwieniu nie rozpaczała, zamiast tego zapytała o powód. Starałem się zmienić temat. To ją zdenerwowało. Chlusnęła we mnie wodą ze szklanki i stwierdziła, że nie jestem mężczyzną. Tamtej nocy w ogóle już ze sobą nie rozmawialiśmy. Cały czas płakała. Wiedziałem, że chciała usłyszeć ode mnie co się stała z naszym małżeństwem. Ale nie chciałem dać jej prawdziwego powodu a nic innego mi do głowy nie przychodziło. Straciła mnie na rzecz Agnieszki. Już jej, po prostu, nie kochałem. Było mi jej żal, nic po za tym. W poczuciu winy, podpisałem wcześniej przygotowany pozew rozwodowy, oddając jej dom, nasz samochód i 30% w akcjach mojej firmy. Rzu­ciła tylko na to okiem i podarła dokument. Osoba, która poświęciła mi 10 lat życia, stała się nagle zupełnie obca. Żal mi było jej straconego cza­su, energii i poświęcenia, ale moja miłość do Jane była zbyt duża, no i kości zostały rzucone. W końcu jej płacz zmienił się w rozpacz, nabrał na sile, czego się spodziewałem. Prawdę mówiąc w tym momencie ulżyło mi. Pomysł rozwodu, który chodził za mną od tygodni, ciążył niczym kamień, w końcu zaczął wydawać się rozsądnym i prawidłowym rozwiązaniem. Utwierdziłem się w tym rozwiązaniu. Następnego dnia , wróciłem do domu bardzo późno, zobaczyłem ją piszącą coś przy stole. Nie chciało mi się przygotowywać sobie kolacji, więc udałem się prosto do łóżka. Sen zmógł mnie momentalnie, byłem tak wykończony niesamowitym dniem spędzonym z Jane. Kiedy się obudziłem, zobaczyłem ją nadal przy stole, piszącą. Prawdę mówiąc nie obchodziło mnie to, więc obróciłem się na drugi bok i usnąłem. Nad ranem przedstawiła mi swoje warunki rozwodowe: Nie chciała ode mnie niczego, ale potrzebowała miesiąca czasu, wtedy da mi rozwód. Poprosiła również, że podczas tego miesiąca oboje zrobimy wszystko, żeby żyć ze sobą jak normalniej się tylko da. Jej powód był prosty: Nasz syn miał egzaminy za miesiąc a ona nie chciała, żeby rozpad małżeństwa rodziców wpłynął na jego naukę i wyniki. To były warunki do zaakceptowania. Ale poprosiła o jeszcze coś. Poprosiła abym przypomniał sobie, jak przeniosłem ją przez próg sypialni w dniu naszego ślubu. Poprosiła, abym każdego dnia w ciągu tego ostatniego miesiąca naszego małżeństwa, niósł ją w ten sposób z naszej sypialni aż pod drzwi wejściowe. Pomyślałem, że jej odbiło. Ale chcąc doprowadzić do końca nasze małżeństwo i rozpocząć życie z Agnieszką, zgodziłem się. Opowiedziałem Agnieszce o warunkach rozwodowych mojej żony. Śmiała się i powiedziała, że to absurd. Powiedziała również, że bez względu na sztuczki, jakie wymyśli moja żona, w końcu będzie musiała się pogodzić z końcem jej małżeństwa. Moja żona i ja nie mieliśmy żadnego kontaktu cielesnego od bardzo dawna. Nawet zwykły dotyk był nam obcy. Więc kiedy, po raz pierwszy od dnia naszego ślubu, wziąłem ją w ramiona i przeniosłem z sypialni pod drzwi wejściowe, oboje czuliśmy się nieswojo i niezdarnie. Nasz syn wtórował całej sytuacji oklaskami. Patrzył na nas z uśmiechem i radością. Sprawiło mi to trochę bólu wewnątrz, wiedząc co się stanie za miesiąc. Trzymając ją tak w ramionach przeszedłem 10 metrów, zatrzymując się przed drzwiami wejściowymi. Ona spojrzała na mnie, zam­knęła oczy i wyszeptała, abym nie mówił ich synowi o rozwodzie. Kiwnąłem głową, czując wewnątrz jakiś dziwny ból. Postawiłem ją na nogi, po czym pozwoliłem odejść na autobus, którym jechała do pracy. Sam pojechałem do swojego biura. Drugiego dnia, poszło nam o wiele łatwiej. Wślizgnęła mi się na ręce, opierając się o klatkę piersiową. Zapach jej perfum momentalnie uderzył moje nozdrza. Zdałem sobie sprawę, że przez lata, wiele szczegółów umknęło mi , przestałem patrzeć na nią jak na kobietę. Zauważyłem, że nie była już tak młoda. Jej twarz otaczały zmarszczki, włosy u podstawy posiwiały. Nasze małżeństwo wyraźnie zaznaczyło swoje ślady na jej ciele. Przez moment, zacząłem się zastanawiać, co takiego jej zrobiłem. Czwartego dnia, kiedy ją unosiłem, poczułem przez chwilę ten błysk intymności pomiędzy kobietą a mężczyzną, niczym przed laty. Pat­rzyłem na kobietę, która poświęciła mi 10 lat swojego życia. Szóstego dnia zacząłem coraz bardziej komfortowo czuć się, mając jej ciało blisko siebie. Jakby zatracona intymność zaczęła powracać z otchłani zapomnienia. Nie powiedziałem o tym Jane. Z każdym dniem, robiłem to z co­raz większą łatwością i swobodą. Być może była to jakaś forma ćwiczenia, przez co stawałem się silniejszy fizycznie. Pewnego ranka, zobaczyłem ją, jak wybiera co na siebie włożyć. Wybierała z pośród wielu sukienek, ale nie mogła się zdecydować. W pew­nym momencie westchnęła i powiedziała jakby do siebie: Wszystkie moje sukienki zrobiły się za duże. Zdałem sobie sprawę, że strasznie stra­ciła na wadze, dlatego z taką łatwością nosiłem ją każdego dnia. W końcu to do mnie dotarło. Nosiła w sobie tyle żalu, smutku i bólu. Jak­by podświadomie moja dłoń sięgnęła jej głowy. W tym momencie wszedł nasz syn i powiedział: Tato, czas abyś zaniósł mamę do wyjścia. Dla niego widok ojca niosącego jego mamę do drzwi wyjściowych stał się nieodłącznym rytuałem dnia. Moja żona przyciągnęła go do siebie i mocno przytuliła. Odwróciłem głowę, bojąc się że moje emocję puszczą i zmienię decyzję. Wziąłem ją w ramiona i zszedłem z nią te 10 metrów pod drzwi wyjściowe naszego domu. Czułem jak jej dłoń oplata moją szyję. Trzymałem ją w ramionach pewnie ale nie za mocno. Nagle poczułem jakby czas się cofnął o 10 lat. Ale jej wątła sylwetka mnie zasmuciła. Ostatniego dnia, kiedy trzymałem ją w ramionach, poczułem jak każdy krok stawiam z trudem. Nasz syn już dawno był w szkole. Trzymając ją tak w ramionach, spojrzałem na nią i powiedziałem, że zdziwiło mnie jak brak intymności pomiędzy ko­bietą a mężczyzną wpływa na ich związek. Pojechałem do biura... Wszystko działo się tak szybko. Wyskoczyłem z samochodu, nawet go nie za­mykając, nie chciałem dopuścić do siebie żadnych wątpliwości. Wszedłem na górę. Agnieszka otworzyła mi drzwi. Spojrzałem jej głęboko w oczy i jakby wiedziała, co za chwilę powiem. Powiedziałem jej, że jest mi bardzo przykro, ale nie chcę rozwodu. Spojrzała na mnie, niczym po­rażona. Dotknęła mnie, jakby sprawdzając czy nie mam temperatury. Wziąłem ją za dłoń i odsunąłem ją. Powtórzyłem, jak bardzo mi przykro i, że się nie rozwiodę. Dotarło do mnie, jak wiele poświęciła dla mnie żona, jak brak dotyku i intymności wpłynął na relację między nami i jak za­niedbałem nasze małżeństwo, kobietę, która była przy mnie przez 10 lat, dała mi na świat syna. I być może zrozumiałem to dopiero teraz nosząc ją przez ten miesiąc na rękach. Dlatego będę pracował nad sobą i naszym małżeństwem i zrobię wszystko co w moich siłach, aby no­sić ją do końca naszych dni, tak jak sobie przyrzekliśmy przed ołtarzem, w dniu naszego ślubu. Agnieszka jakby oprzytomniała i poczułem silny plask na swoim policzku. Zamknęła za mną drzwi i słyszałem jak płacze. Zszedłem na dół i odjechałem. Po drodze zatrzymałem się w kwiaciar­ni i zamówiłem bukiet kwiatów dla mojej żony. Sprzedawczyni zapytała mnie co ma widnieć na karteczce przy bukiecie? Uśmiechnąłem się i na­pisałem : „Będę Cię nosił w ramionach każdego ranka aż śmierć nas nie rozłączy”. Tego dnia wróciłem szybciej do domu, trzymając bukiet w dłoni. Byłem strasznie szczęśliwy, czułem uśmiech na mojej twarzy. Wszystko nab­rało zupełnie nowych, niesamowicie świeżych barw. Wbiegłem po schodach na górę. Leżała na łóżku. Nie ruszała się. Była martwa. Jak się okazało, moja żona chorowała na raka od wielu miesięcy. Walczyła z tą straszną chorobą, przegrywała, będąc w stadium termalnym. Byłem tak zajęty swoim życiem i Jane, że tego nie zauważyłem. Wiedziała, że jej czas się kończy, dlatego sprawiła mi swój ostatni dar. Chciała mi oszczędzić reakcji syna, jego poczucia winy względem mnie i naszych relacji w przyszłości. Wiedziała, że gdyby rozwód doszedł do skutku, nasz syn znienawidziłby mnie. Przynajmniej w oczach naszego syna, nadal byłem kochającym ojcem… do samego końca...



 ___________________ 





Najdrobniejsze szczegóły naszego życia, te detale, są tym co jest najważniejsze w związku. Nie chodzi o posiadłość w której mieszkacie, sa­mochody, domek letniskowy, konto w banku. One mogą jedynie stworzyć warunki w których żyjecie szczęśliwie, ale nie samo szczęście. Więc nigdy nie traćcie z zasięgu wzroku najprostszych gestów. Dotyku, intymności, wzajemności. To one wpływają na jakość waszej relacji.